تو چه گفتی سهراب؟

قایقی خواهم ساخت ...

با کدوم عمر دراز؟

نوح اگر کشتی ساخت، عمر خود را گذراند

با تبر روز و شبش، بر درختان افتاد

سالیان طول کشید، عاقبت اما ساخت

پس بگو ای سهراب ... شعر نو خواهم ساخت

بیخیال قایق ....

یا که میگفتی ....

تا شقایق هست زندگی باید کرد؟

این سخن یعنی چه؟

با شقایق باشی.... زندگی خواهی کرد

ورنه این شعرو سخن

یک خیال پوچ است

پس اگر میگفتی ...

تا شقایق هست، حسرتی باید خورد

جمله زیباتر میشد

تو ببخشم سهراب ...

که اگر در شعرت، نکته ای آوردم، انتقادی کردم

بخدا دلگیرم، از تمام دنیا، از خیال و رویا

بخدا دلگیرم، بخدا من سیرم، نوجوانی پیرم

زندگی رویا نیست

زندگی پردرد است

از هم پاشيده ام...

انگار اين روزها اصلا خودم نيستم...

هيچ هواي ِ دلم را ندارم...

بي هوا دلتنگت مي شوم...

غصه مي خورم...

گريه مي کنم...

داد مي زنم...

مي دانم که ديگر نيستي...

مي دانم که توي ِ اين دنياي ِ پر از دروغ

 ديگر نيستي!...

مي دانم ديگر نيستي

 تا پا به پايم اشک بريزي!...

شب تا صبح پشت ِ تلفن بهانه بيارم

 و تو هي قانع ام کنی...

مي دانم که ديگر توي ِ اين دنياي ِ

 پر از کثافت و صد رنگي نيستي!...

مي دانم که ديگر طعم ِ دلتنگي از يادت رفته...

که هيچ ترانه اي با ديگري برايت فرقي نمي کند...

کاش من با رفتنت تو مي مُردم...

اينجا...

جاي ِ آدم هاي ترسو نيست!...

اين زندگي بي تو براي ِ من...

با مرگ هيچ فرقي ندارد ...

هيچ فرقي...

کجايي لعنتي دلم هواتو کرده...

هی لعنتــی ...

اون طوریم که تو فکر میکنی نیست ...

شاید عاشقت بودم ، روزی .....!

ولی ببین بی تو

هم زنده ام،

هم زندگی میکنم ...

فقط گاهی در این میان،

یادت ...

زهر میکند به کامم زندگی را ...

همیــــــــن!

یادت برایم

چند پاکت سیگار خرج برداشت...!

اگـــــه عـــــــاشقشی مراقبش بـــــاش !! ...

آخه یه زمانـــی اون عــــشق من بود ... !!!

مـا از هـم جــدا شديـم

ولـي مـن از بـا تـو بـودن .. خيلـي چيـزها يـاد گرفتـم .!

يـاد گرفتـم ..

مي توان هر روز لافِ عاشقي زد .. وقتـي عاشق نيستـي ..

ياد گرفتـم ..

ديگر براي هيچکس .. غــرورم را زيـر پـا نـگذارم ..

يـاد گرفتـم ..

گريـه هاي هـيچکس را .. بــاور نکنـم ..

يـاد گرفتـم..

بـه چـشم اعـتماد کنـم .. نـه بـه زبـان ..

يـاد گرفتـم ..

همـه ي آدمـها اونطـــوری که میگن خـوب نيـستند

یـــاد گـــرفتــــم وقتـــی خــــرم از پـــل گــــذشت ،

 اتفــــاقــای قبـــل پـــل هم

 جــــز گـــذشتـــه به حســـاب بیـــارم

خلاصه همه اینـــا گــذشت

 ومن مونـــدم و این همــــه یاد گـــرفتـــه هــای جدید...

مــــرا به دیگــــری وا مگذار . . .

 روزی می بینیــــمان . .

تاب نـــمی آوری . . .

لبخندش را تقسیم کرد ؛

 خنده اش نصیب من شد ،

 لب هایش مال دیگری ...

هرگاه از شدت تنهایی به سرم هوس اعتمادی دوباره میزند

خنجرخیانتی راکه در پشتم فرو رفته در می آورم ،

میبوسمش صیقلی عاشقانه اندکی نمک به رویش ،

نوازشش کرده ، دوباره بر سرجایش میگذارم......

از قول من به آن لعنتــــــــــی بگویید

خیالش تخت ، 

من دیوانه هنوز به خنجرش هم وفادارم

بیا تنها بشیم کم کم

بیا با من تو بدتر شو

بیا از من تو رد شو

رد شو

نه میخوابم نه بیدارم از این چشمای من پیداست

تنم محتاج گرماته زیادی دل به تو بستم

هیچ دردی در این حد نی

ست من ا

ز این زندگی خستم

دلم تنگ میشه بیش از حد

دلم تنگ میشه بیش از حد

دلم تنگ میشه بیش از حد

بیا دوری کنیم از هم

بیا تنها بشیم کم کم

بیا با من تو بدتر شو

بیا از من تو رد شو

رد شو

روزگار عجیبی ست !

 من به تو معتادم ،

 تو مرا ترک می کنی ؟!

تبعیدم کنید

 به نا کجا آباد 

شاید ویرانه ام آباد گردد..........